Stary Zamek i Nowy Zamek

Zespół zamkowy w Bad Muskau stanowi historyczne i kompozycyjne serce Parku Mużakowskiego. Nowy Zamek, mimo swojej nazwy, wyrósł z dużo starszego założenia obronnego, wzmiankowanego już w 1245 roku. W kolejnych stuleciach był wielokrotnie przebudowywany – od form renesansowych, przez barok, aż po neorenesans, który określił jego obecny wygląd.

W XIX wieku Hermann von Pückler-Muskau wyznaczył rezydencji zupełnie nową rolę, przekształcając ją w integralną część kompozycji krajobrazowej. W wizji Pücklera architektura nie miała funkcjonować w oderwaniu od natury. Zamek został powiązany z parkiem poprzez przekształcenie dawnej fosy w malownicze jezioro oraz stworzenie płynnych przejść między wnętrzem rezydencji a otwartą przestrzenią. Budowla stała się jednym z planów krajobrazu – widocznym z różnych punktów i zmieniającym się wraz z ruchem obserwatora. Z tej idei narodziła się koncepcja „mużakowskiego akropolu”, zakładająca połączenie wszystkich budynków w spójną całość; choć znana z historycznych planów, nigdy nie została w pełni zrealizowana.

Stary Zamek, stanowiący część układu wejściowego, był dawną bramą prowadzącą do przedzamcza i pełnił przede wszystkim funkcje administracyjne. Oba obiekty zostały poważnie zniszczone w 1945 roku. Stary Zamek odbudowano jeszcze w drugiej połowie XX wieku, natomiast Nowy Zamek przez długie lata pozostawał w ruinie – przywracano go do życia etapami aż do 2013 roku.

Dziś w zamkowych wnętrzach mieszczą się wystawy, punkt informacji turystycznej oraz siedziba Fundacji „Park Księcia Pücklera Bad Muskau”. Obie budowle przypominają, że Park Mużakowski nie jest jedynie zwykłym ogrodem, lecz krajobrazową rezydencją, w której widoki, rampy, mosty i architektura od początku miały współdziałać jako jeden żywy organizm.