Wiadukt na Górze Pana jest jednym z trzech mostów po polskiej stronie Parku Mużakowskiego. Powstał w 1862 roku z inicjatywy księcia Fryderyka Niderlandzkiego jako budowla wzniesiona z cegły oraz szlaki szklanej. Umożliwia on przejście nad głębokim wąwozem. Wraz z Mostem Królewskim i Mostem Arkadowym tworzy zespół przepraw łączących różne części krajobrazu, a zarazem wpisujących się w przemyślany system komunikacyjny i kompozycyjny parku.

Wiadukt nie jest jedynie konstrukcją techniczną, lecz przede wszystkim elementem scenografii krajobrazowej. Pojawia się nagle pomiędzy drzewami, prowadzi przez zacienione wnętrza parkowe i odsłania nowe perspektywy. Z jego górnej części otwierają się szerokie widoki, natomiast oglądany z dołu ukazuje swoją monumentalność, tworząc wyrazisty akcent w przestrzeni. W obu przypadkach zmienia perspektywę oraz sposób postrzegania otoczenia.

Jego forma nie dominuje nad naturą, lecz podkreśla ukształtowanie terenu i ukierunkowuje spojrzenie odwiedzającego. Dzięki temu staje się częścią obrazu, który zmienia się wraz z ruchem spacerującego. W Parku Mużakowskim architektura nie jest celem samym w sobie, ale służy wzmacnianiu doświadczenia krajobrazu. Wiadukt został poddany pracom konserwatorskim w 2019 roku, dzięki czemu można go dziś podziwiać w jego pierwotnej formie.

Wnętrze wiaduktu kryje pusty, ceglany korytarz, który prawdopodobnie był wykorzystywany jako punkt medyczny w czasie II wojny światowej. Obecnie pozostaje zamknięty i jest udostępniany do zwiedzania jedynie podczas szczególnych uroczystości w towarzystwie przewodnika.