Mużakowska szkółka drzew od początku pełniła kluczową rolę w tworzeniu parku. To tutaj uprawiano drzewa na potrzeby nasadzeń parkowych. Najprawdopodobniej tutaj też wyhodowano mużakowską odmianę dębu bezszypułkowego. Za czasów Pücklera i początków szkółki zajmowała ona jedynie 4 ha, nieopodal Jeziora Skowronków, które swoją nazwę zawdzięczało odwiedzającym je ptakom.

W późniejszych latach, szczególnie za czasów drugiego właściciela dóbr Muskau, księcia Fryderyka Niderlandzkiego oraz inspektora parku Eduarda Petzolda, szkółki mocno się rozrosły do dzisiejszej powierzchni zajmującej ok. 20 ha. Razem z sąsiadującym Arboretum stworzyły jedną z najważniejszych kolekcji drzew w Europie. Sam Pückler miał w zwyczaju nazywać szkółki w swoich parkach „uniwersytetami drzew”, względu na pielęgnowanie tu dorosłych drzew do przesadzania.

Na początku XX wieku w szkółkach posadzono liczne odmiany drzew owocowych, w tym ponad 250 odmian jabłoni. W latach 1920–1923 wzniesiono dwie długie szklarnie z umieszczoną centralnie palmiarnią. Różne części tego zespołu budynków charakteryzowały się odmienną temperaturą i uprawianą w nich roślinnością. Najokazalszy budynek palmiarni przeznaczony był dla tropikalnych roślin i pełnił funkcję reprezentacyjną dla ówczesnych właścicieli parku – rodziny von Arnim.

Niestety istnienie tych budowli trwało tylko 21 lat. W czasie wojny zostały zupełnie zniszczone. Ponoć w latach 50. wciąż można było zobaczyć pozostałości palmy, dla której zbudowano ten szklany dom.