Spośród trzech ogrodów otaczających zamek, to Ogród Niebieski urzeka najbardziej intymną atmosferą. Ta kameralna przestrzeń, pełniąca funkcję salonu pod gołym niebem, była integralną częścią rezydencji. Służyła odpoczynkowi, niespiesznym rozmowom, kontemplacji natury oraz popołudniowemu relaksowi. Jako naturalne przedłużenie pałacowych wnętrz, ogród oferował idealne warunki do codziennych spacerów, których urokliwym zwieńczeniem była Ławka Miłości na pobliskim wzgórzu.

Charakter ogrodu podkreślała wyrazista kolorystyka, niespotykana w innych częściach parku. Elementy architektury ogrodowej, mostki, ławki i dekoracje utrzymane były w odcieniach błękitu i bieli. Wybór tych barw nie był przypadkowy – nawiązywały one zarówno do estetyki epoki, jak i błękitu z książęcej flagi, nadając temu miejscu dodatkowy, symboliczny wymiar. Przez ogród przepływa Nysa Hermanna, a jego zamknięta forma tworzy wrażenie osłoniętej, niemal domowej przestrzeni.

Ogród Niebieski stanowi kontrapunkt dla rozległych panoram parku, będąc miejscem ciszy, refleksji i uwagi skierowanej ku detalom. Jako jeden z licznych „salonów pod gołym niebem” buduje spójną, większą kompozycję. Spacer przez ogród pozwala doświadczyć zmiany skali oraz nastroju odmiennego niż w innych częściach założenia – jest przejściem od przestrzeni otwartej do kameralnej i z powrotem.

Po latach przekształceń i zaniedbań ogród został częściowo odtworzony, dzięki czemu jego pierwotny charakter znów zachwyca czytelnością. Miejsce to udowadnia, że Park Mużakowski składa się nie tylko z monumentalnych panoram. Tworzą go również różnorodne, kameralne przestrzenie – każda z nich ma własny, niepowtarzalny klimat, a jednocześnie współtworzy spójną całość.