Nowy Zamek to architektoniczne i widokowe centrum Parku Mużakowskiego. Leży po niemieckiej stronie Nysy Łużyckiej, w środkowej części Parku Zamkowego, na nadrzecznych łąkach, w otoczeniu Ogrodów: Zamkowego, Niebieskiego i Pańskiego. Wraz ze Starym Zamkiem tworzy rdzeń rezydencji otoczony trawnikami, powiązany osiami widokowymi, drogami, sztucznym ciekiem Nysy Hermanna oraz mostami z dalszymi partiami założenia. Stanowi centralną kulisę parku, na którą otwierają się najważniejsze osie widokowe, a zarazem to główny punkt odniesienia kompozycji Pücklera.
Geneza budowli sięga średniowiecznych umocnień strzegących skrzyżowania dróg i komory celnej, wzmiankowanych w 1245 roku. Relikty gotyckich murów o grubości od 1,80 do 2,80 m, świadczą o skali średniowiecznej siedziby. W drugiej połowie XIV wieku ród von Penzig rozbudował warownię, wznosząc wieżę północną, mury i wieżę bramną. Po pożarze z 1586 roku zamek odbudowano w formach renesansowych. W 1811 roku majątek odziedziczył Hermann von Pückler-Muskau. Zamierzał połączyć Stary i Nowy Zamek monumentalnymi arkadami według projektu Karla Friedricha Schinkla, lecz z powodu kosztów wykonano tylko część planu, m.in. reprezentacyjną rampę dojazdową. W 1845 roku Pückler sprzedał dobra, nabył je książę Wilhelm Fryderyk Karol Niderlandzki. Za jego czasów, przy udziale Hermanna Wentzla i Maximiliana Franza Strassera (osobliwą pamiątką przebudowy są kamienne figury architektów umieszczone wysoko na wieży), rezydencja otrzymała neorenesansową szatę. Od 1883 roku właścicielami byli von Arnimowie, którzy utrzymywali park i kontynuowali przekształcenia zespołu.
Pod koniec wojny zamek został splądrowany, podpalony i przez dziesięciolecia pozostawał ruiną. Po zabezpieczeniu ruin w 1990 roku zasadniczą restaurację prowadzono od 1995 roku, a kolejne etapy wyposażania i udostępniania zamku finalizowano do 2013 roku. Rekonstrukcja kosztowała około 25 mln euro. Odtworzono formę z czasów księcia niderlandzkiego: trójskrzydłowy korpus z dziedzińcem otwartym ku parkowi (na wschód), dwiema okrągłymi wieżami o różnej wysokości, szerokimi schodami ozdobionymi odtworzonymi rzeźbami lwów (Kristof Grunert i Steffen Bachmann) oraz bogatym detalem – szczytami, balkonami, fryzami, figurami i latarniami. Skrzydło środkowe, zachodnie, ma cztery kondygnacje; boczne są trzykondygnacyjne. Wieża południowo-zachodnia pełni funkcję punktu widokowego.
Kasztanowoczerwone elewacje kontrastują z jasnokremową oprawą architektoniczną: dekoracyjnymi szczytami, balkonami, fryzami, balustradami, figurami, latarniami i fantazyjnymi hełmami wieżowymi.
Obecnie zamek mieści siedzibę Fundacji „Fürst-Pückler-Park Bad Muskau”, muzeum, przestrzenie wystawiennicze, biura i zaplecze dla odwiedzających. W skrzydle południowym działa ekspozycja poświęcona Pücklerowi, w jednej z wież prezentowane są dzieje zamku i miasta, a z platformy widokowej roztacza się panorama parku. Odbudowa zamku stała się częścią polsko-niemieckiego programu ponownego scalania krajobrazu podzielonego po 1945 roku. Znaczenie prac prowadzonych w duchu pojednania i wspólnej odpowiedzialności doceniono w 2004 roku, wpisując Park Mużakowski na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.